خدايا!!!

به داده ها ، نداده ها و گرفته هايت شکر
که داده هايت، نعمت
نداده هايت، حکمت
و گرفته هايت، امتحان است.

الهي توفيقم ده که بيش از طلب همدردي ، همدردي کنم .

پيش از آنکه مرا بفهمند ، ديگران را درک کنم .

پيش از آنکه دوستم بدارند ، دوست بدارم .

زيرا در عطا کردن است که مي ستانيم و در بخشيدن است ،

که بخشيده مي شويم ودر مردن است ، که حيات ابدي مي يابيم

و آخرین

تمام باورم تو اين دنياي رنگين باورها...

همه ستايش خدايي را كه اميدم به اوست وجز او به كسي اميدي ندارم

و جز او كسي را نخوانم واگر هم غيرش را بخوانم دعايم به اجابت

 زندگي خوردن و خوابيدن نيست

 انتظار و هوس و ديدن و ناديدن نيست.

زندگي چون گل سرخي است

پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطيف.

يادمان باشد اگر گل چيديم

عطر و برگ و گل و خار

همه همسايه ديوار به ديوار همند