****

تو را به دادگاه خواهند کشيد

شايد به حبس ابد محکوم شوي

جزييات جنايت معلوم نيست

اما

اثر انگشتت را روي قلبي شکسته يافته اند

****

خدا یا آیا حواست هست؟

در طلیعه ی شبی که سر سحر شدن ندارد می شنوی صدایی را

که می خواند تو را

به نامی که نه خود داند چیست نه کس تواند گفت.

خدایا آیا حواست هست؟

که دخترک همسایه روز ها درانتظار پدر روی پله ها می نشیند

که پدرش رفته سفر

که باز نمی گردد

که قرار نیست باز گردد

آیا حواست هست؟

که قلب هامان هم سنگ شده

که با این همه کفاف نمی دهند که سلاح دست کودکان جنگ دیده

 یا سر پناه پیرمرد بی خانمان را

خدایا آیا حواست هست ؟

پیش از این ها آسمان جای تو بود

پیش از این ها از آسمان رحمت تو می بارید...نرم و لطیف باران

اما حالا... نعمات مرگ و نابودی اند که آوار می شوند بر سرمان

آیا حواست هست؟

دیگر آینه ها هم دروغ می گویند

دیو سرتان گرگ چهره را فرشتگان تو می نمایانند ...فرشتگان عذاب

آیا حواست هست؟

که خون ارزانتر شده است از نان

می بینی ضجه های مادران بی فرزند را

می شنوی مرثیه ی خاموش پدران سر در گریبان را

خدایا نمی دانم ما گم شده ایم یا تو فراموشمان کردی

که گرفتار نفرینی سیاه شدیم

خدایا گفته بودی دل ها با یاد تو آرام می گیرند

یاد تو گم شد که آرامشمان رخت بر بست تا به دیار ناکجاآباد

یا آرامشی برای با تو بودن نیست

جانا گفتی هر گاه که دوست داری کسی همواره به یادت باشد

به یاد من باش که همواره با تو هستم

آیه های محبتت را کدامین دست نوازشگر زمزمه میکند

خدایا کلمه ها زیاد شده اند و زبان ها گنگ

ساعت ها زیاد شده اند و زمان ها کم

گفته بودی بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را

خدایا می خوانم تو را به زیباترین سکوتی که شنیده ام

که صدای تو جاری است در سکوت سنگین مان

نمی دانم

نمی دانم آیا حواسم هست؟؟

****

آخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش

****

دوست دارم بروم سربه سرم نگـــذاريد

گريه ام را به حســاب سفرم نگـــذاريد

دوست دارم که به پابوسي باران بروم

آسمان گفته که پا روي پرم نگـــذاريد

اين قدر آينه ها را به رخ من نکشيــد

اين قدر داغ جنون بر جگرم نگـــذاريد

چشمي آبي تر از آيينه گرفتارم کرد

بس کنيد اين همه دل دور وبرم نگذاريد

آخرين حرف من اين است،زميني نشويد

فقط... از حال زمين بي خبرم نگــذاري

****

 زمان! به من آموخت که دست دادن معني رفاقت نيست....

بوسيدن قول ماندن نيست.....

و عشق ورزيدن ضمانت تنها نشدن نيست .....

هيچ وقت دل به کسي نبند چون اين دنيا اين قدر کوچيکه که توش

دو تا دل کنار هم جا نميشه ...

اگر هم دل بستي هيچ وقت ازش جدا نشو چون اين دنيا

اين قدر بزرگه که ديگه پيداش نمي کني

****

 وقتي از ناله تلخم , دل شب ميلرزد

وقتي از چشم فلق , قطره اشکي ريزد

وقتي آن لحظه که دل , ياد تو را ميجويد

ناگه از سمت جنون عطر تو بر ميخيزد

بوي تو , خالي آغوش مرا پر کرده

در و ديوار اتاقم همه بي تاب تماشاي "تو و من" با هم

عکس در آينه افتاده اين جسم سراسر خسته

منعکس کرد غم بي تو دمادم مردن

روشني بخش سراي من ديوانه تو

فقط آن خاطره گرم همآغوشي ماست !

من به شمعداني ايوان عطشناک اتاق سردم

قول سيراب شدن از نفست را دادم !

بسترم کز پر احساس شقايق باشد

چشم براه تب جانسوز هماغوشي ماست

لحظه پاک شدن را گويم

.............................

نازنينم ! گل من ! يارترينم ! ... !

بنگر اي سبزترين آيه پر مهر خدا !

روز بي تو شب و شب بي تو دمادم گريه

کارم اينست , جزين بي تو ندارم چاره !

با تو از روشني خانه بي چشم و چراغم گفتم

با تو از سر شکوفا شدن غنچه پژمرده شعر

که زمانيست دگر همسفر دل نشده !

با تو از شام سياهم گفتم

و خيال خوش ايام بهاري

بشنو !

..........................

تو که خود ميداني ,

تو که خود ميديدي ,

راستي !

تو خودت ميگفتي

که چقدر تنهايي ؟

...

باز اين آتش حسرت ز درون رگ و اعضاي وجود سردم ,

 شعله ور ميگردد

گوش تو با من نيست؟

با تو هستم , ........ !

تو فقط ميديدي

تو فقط فهميدي

که چه سان تنهايم ؟

ولي اي واي ! دريغا ! اي کاش ...

اين دريغ و افسوس , حسرت وانفسا

بي ثمر ميماند , بي اثر خواهد بود .

..............................

ديدي اي دل که چطور , از همان آغازم

لالاي مادر گيتي و فلک

چشم بخت من بي حوصله را خوابانده؟

اين چه خوابيست دگر ؟

خواب مرگي رفته؟

که دريغ از يک آن

ذره اي از لحظه

بخت بيدار نشد

دل بي يار بماند !

****